แล้วก็เห็นโพสต์นึง “ไปไหว้พระขอให้แฟนเก่ากลับมา”
เห็นโพสต์นึง “ไปไหว้พระขอให้แฟนเก่ากลับมา” กูขำก่อนเลยนะ แบบ เออจริงดิ วะ เรากำลังเชื่ออะไรอยู่วะ เชื่อว่าความรักมันย้อนกลับมาได้ด้วยการจุดธูป? หรือจริง ๆ แล้ว…เราแค่หาข้ออ้างให้ตัวเอง “ไม่ต้องมูฟออน” บางคนบอก การมีความหวังมันไม่ผิด อย่างน้อยมันก็ทำให้ยังยิ้มได้ ยังลุกขึ้นมาใช้ชีวิตต่อ เออ อันนี้กูก็เข้าใจนะ แต่ในอีกมุมหนึ่ง ความหวังแม่งก็เหมือนยาชา มันไม่ได้รักษาแผล มันแค่ทำให้เราไม่รู้สึกเจ็บ “สิ่งที่ทุกคนภูมิใจ อาจเป็นสิ่งที่เราหนีความจริงอยู่ก็ได้” บางคนไม่ได้อยากได้เขาคืน แต่อยากได้ “ตัวเองในวันที่ยังมีเขา” มากกว่า แล้วไอ้การไปไหว้พระ ขอพร ขอให้เขากลับมา มันคือศรัทธา… หรือมันคือการไม่ยอมรับความจริงกันแน่วะ เพราะถ้าลึก ๆ แล้ว เรารู้ว่าเขาไม่กลับมาแน่ แต่เรายังเลือกจะเชื่อว่ามีโอกาส “หรือจริง ๆ แล้วเราไม่ได้เข้มแข็งขึ้น เราแค่เก่งขึ้นในการหลอกตัวเอง” แต่ก็อีกแหละ ใครจะไปกล้าพูดว่า “เลิกหวังเถอะ” ตรง ๆ วะ ในวันที่หัวใจมันยังไม่พร้อม บางทีการหลอกตัวเองนิดหน่อย ก็อาจเป็นวิธีเดียวที่ทำให้เรารอดในบางวัน แล้วมันก็เลยไม่มีคำตอบตายตัวเลยเว้ย ระหว่าง “ยอมรับความจริง” กับ “ย...
