เป็นเวลาดึกแล้ว อยู่ๆ ก็นึกถึง Miyavi ขึ้นมา

 เป็นเวลาดึกแล้ว อยู่ๆ ก็นึกถึง Miyavi ขึ้นมา

ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน อาจเป็นเพราะมีคนมาคอมเมนต์ว่า

"เธอน่าจะชอบ Miyavi นะ"

แล้วเราก็แบบ...เออ เดาไม่ผิดว่ะ

ชอบจริงๆ

ชอบมาตั้งแต่สมัยวงเก่าอย่าง Dué le quartz แล้ว

สมัยนั้น Miyavi ยังไม่ได้กลายเป็นศิลปินระดับโลกที่ไปเล่นหนังฮอลลีวูด ยังไม่ได้เป็นภาพจำของนักกีตาร์สายตบกีตาร์สุดบ้าคลั่งแบบทุกวันนี้

ตอนนั้นเขายังเป็นเด็กหนุ่มหน้าตากวนๆ ในโลกของ Visual Kei ที่เต็มไปด้วยสีผมประหลาด เสื้อผ้าหลุดมาจากดาวอีกดวง และดนตรีที่เหมือนตั้งใจจะท้าทายทุกอย่างบนโลก

สิ่งที่เราชอบในตัว Miyavi ไม่ได้มีแค่เรื่องความเท่

แต่เป็นความรู้สึกว่าเขาเป็นคนที่ไม่ยอมถูกขังอยู่ในกรอบ

จากเด็ก Visual Kei คนหนึ่ง ค่อยๆ พัฒนาตัวเองจนกลายเป็นศิลปินที่มีลายเซ็นของตัวเองชัดเจนมาก

แค่ได้ยินเสียงกีตาร์ไม่กี่วินาที ก็รู้แล้วว่าเป็น Miyavi

ซึ่งในโลกที่ทุกคนพยายามทำตัวให้เหมือนคนอื่น ความสามารถในการเป็นตัวเองนี่แหละที่โคตรหายาก

หลายคนรู้จักเขาจากเพลง หลายคนรู้จักจากสไตล์การเล่นกีตาร์

แต่เราว่าจุดที่น่าสนใจที่สุดคือการที่เขาเปลี่ยนผ่านตัวเองหลายรอบมาก

จาก Visual Kei

ไปสู่ Rock

ไปสู่ Pop

ไปสู่ Fusion

ไปจนถึงการเป็นศิลปินระดับสากล

แต่ไม่ว่าเขาจะเปลี่ยนไปกี่ครั้ง ก็ยังดูเป็นคนเดิมอยู่ดี

มันเหมือนกับบทเรียนอย่างหนึ่งของชีวิต

บางคนกลัวการเปลี่ยนแปลง เพราะคิดว่าถ้าเปลี่ยนแล้วจะไม่เป็นตัวเอง

แต่บางทีการเป็นตัวเองจริงๆ อาจไม่ใช่การยืนอยู่ที่เดิม

อาจเป็นการกล้าที่จะเติบโต กล้าที่จะเปลี่ยน และกล้าที่จะค้นพบตัวเองในเวอร์ชันใหม่ๆ ไปเรื่อยๆ

พอมานั่งคิดตอนดึกๆ ก็แปลกดี

ศิลปินบางคนเราไม่ได้ฟังทุกวันแล้ว

บางเพลงอาจไม่ได้เปิดมาหลายปี

แต่พอมีใครพูดถึงขึ้นมาเท่านั้นแหละ

ภาพในอดีต เสียงดนตรี ความรู้สึกตอนวัยรุ่น และตัวเราในช่วงเวลานั้น

มันกลับเดินออกมาจากความทรงจำเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

และบางที นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ศิลปินบางคนไม่เคยหายไปจากชีวิตเราเลย

ต่อให้ไม่ได้เปิดเพลงมานานแค่ไหนก็ตาม.