ชายผู้ถูกสายฟ้าฟาด
บทที่ 1: ชายผู้ถูกสายฟ้าฟาด
คืนหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิปี 1991 อังเดร อากัสซี อายุยี่สิบเอ็ดปี นั่งเหงื่อท่วมตัวอยู่บนโซฟาในห้องพักโรงแรมที่ไหนสักแห่งในฝรั่งเศส
เขาเพิ่งตกรอบก่อนรองชนะเลิศในวันนั้น แบ็คแฮนด์ยังไม่นิ่งพอ เสิร์ฟเสียสองครั้ง สกอร์สามเซ็ตรวด เขาโมโหตัวเองจนอยากขว้างไม้แร็กเก็ตทิ้ง แต่ก็แค่จับมันวางลงข้างโซฟาเบาๆ แล้วเปิดโทรทัศน์กล่องสี่เหลี่ยมเครื่องเก่า
ช่องฝรั่งเศส ภาษาที่เขาไม่ถนัดนัก
แต่ภาพบนจอทำให้เขาชะงัก
หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่หน้ากล้อง ผมบลอนด์เข้มรวบสูง ใบหน้าเรียบนิ่งไร้รอยยิ้มเกินจำเป็น เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบร้อย คอตั้งตรงราวกับไม้บรรทัดวางไว้ข้างกระดูกสันหลัง เธอกำลังตอบคำถามนักข่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคง ไม่กะพริบตาถี่ ไม่หลบสายตา
แววตาเธอเหมือนทะเลสาบในวันที่ไม่มีลม
ผู้ดำเนินรายการพูดชื่อเธอออกมา
สเตฟฟี กราฟ
อังเดรไม่ขยับ เขานั่งนิ่งมองจอโดยไม่รู้ตัวว่าเหงื่อที่ท่วมตัวเริ่มแห้งไปแล้ว เสียงในหัวดังขึ้นเบาๆ เหมือนใครบางคนกระซิบข้างหู
ผู้หญิงคนนี้...
เขายังไม่รู้จักเธอ ไม่เคยแม้แต่จะสบตากันในสนาม ไม่เคยยืนรอรับถ้วยรางวัลในพิธีเดียวกันด้วยซ้ำ
แต่ในวินาทีนั้น อังเดร อากัสซี ชายผู้ไม่เคยเชื่อเรื่องพรหมลิขิต กลับรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นในหน้าอกด้านซ้าย
เขาเงยหน้ามองจอ
“ผมไม่รู้จักคุณด้วยซ้ำ” เขาพูดกับภาพตรงหน้าเสียงแผ่วเบา “แต่สักวัน ผมจะต้องได้เจอคุณ”
·
บทที่ 2: จดหมายที่ปลายทางไม่เคยได้รับ
เดือนมิถุนายน 1991
สนามโรลังด์ การ์รอส ประเทศฝรั่งเศส
อังเดรขอให้พี่ชายของเพื่อนร่วมทีมซึ่งรู้จักนักกายภาพของฝ่ายหญิงช่วยส่งข้อความไปให้สเตฟฟี เขาเขียนลงบนกระดาษสมุดโน้ตเพียงสั้นๆ
“ผมคิดถึงคุณ”
ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีเบอร์ติดต่อ ไม่มีคำอธิบายใดๆ
นักกายภาพรับปากว่าจะยื่นให้ถึงมือ แต่ด้วยตารางการแข่งที่อัดแน่นและผู้คนที่รายล้อมตัวสเตฟฟีอยู่ตลอดเวลา ข้อความแผ่นนั้นถูกวางซ้อนอยู่ใต้กองเอกสารบนโต๊ะทำงาน จนวันสุดท้ายของการแข่งขันก็ยังไม่มีใครหยิบขึ้นไปส่ง
สเตฟฟีไม่เคยรู้เลยว่ามีใครบางคนพยายามจะเอื้อมมาหาเธอ
อังเดรนั่งรออยู่ในห้องพัก
รอหนึ่งวัน สองวัน สามวัน
ไม่มีเสียงตอบรับ
เขาพยายามส่งข้อความอีกครั้งในปีต่อมา และปีถัดจากนั้น รวมทั้งสิ้นสามครั้งในสามปี
ทุกครั้ง ข้อความหายไปในอากาศ
เขาเริ่มคิดว่าบางทีเธออาจจะไม่สนใจ หรือบางทีเขาอาจจะไม่สำคัญพอให้เธอเหลียวมอง
แต่เขาก็ยังคงเปิดโทรทัศน์ดูข่าวเทนนิสทุกครั้งที่มีชื่อของเธอ
·
บทที่ 3: ทักซิโด้ที่ไม่มีวันได้สวม
1992 วิมเบิลดัน
อังเดรผ่านรอบชิงชนะเลิศด้วยสภาพร่างกายที่เกือบจะพัง ข้อมือขวาอักเสบเรื้อรัง แผ่นหลังบาดเจ็บสะสม แต่เขายังคงเสิร์ฟลูกแล้วลูกเล่า จนกระทั่งแต้มสุดท้ายตกอยู่ในมือของเขา
อังเดร อากัสซี คว้าแชมป์แกรนด์สแลมแรกของชีวิต
เสียงปรบมือดังสนั่น คณะกรรมการมอบถ้วยเงินทรงสูงให้เขากอดไว้แนบอก สื่อรายงานข่าวนี้ทุกสำนัก
แต่สิ่งแรกที่อังเดรนึกถึงหลังจากลงจากเวทีคือ
“งานวิมเบิลดัน บอล”
ธรรมเนียมปฏิบัติของที่นี่คือ ในคืนวันเสาร์หลังจากพิธีมอบรางวัล จะมีการจัดงานเลี้ยงอาหารค่ำอย่างเป็นทางการ และคู่แชมป์ชาย-หญิงจะต้องเปิดงานด้วยการเต้นรำคู่กัน
อังเดรตรงดิ่งไปร้านเช่าสูทในลอนดอนทันที
ช่างวัดตัวเขาอย่างละเอียด ไหล่กว้าง แขนยาว เอวคอด ชุดทักซิโด้สีดำตัดเย็บเข้ารูปเสร็จในเวลาสองชั่วโมง อังเดรจ่ายเงิน รับชุดใส่กล่อง แล้วกลับโรงแรมด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก
เขาไม่รู้ว่าสเตฟฟีจะใส่ชุดสีอะไร
แต่เขาอยากเห็นเธอในค่ำคืนนั้น
เย็นวันเสาร์ อังเดรอาบน้ำ โกนหนวด หวีผมฟูให้เข้าทรง สวมทักซิโด้ตัวใหม่ยืนหน้ากระจกบานใหญ่
สิบห้านาทีต่อมา โทรศัพท์ในห้องดังขึ้น
เขารับสาย
“งานวิมเบิลดัน บอล ปีนี้ถูกยกเลิกแล้วครับ” เสียงจากแผนกต้อนรับแจ้งอย่างสุภาพ “คณะกรรมการตัดสินใจงดจัดเพื่อปรับปรุงระบบการบริหารงานภายใน ขออภัยในความไม่สะดวกด้วยนะคะ”
อังเดรวางหูโทรศัพท์ลงช้าๆ
เขาถอดทักซิโด้ แขวนมันไว้ในตู้เสื้อผ้า
แล้วนั่งมองมันอยู่นาน
แกไม่รู้ว่าคืนนั้นสเตฟฟีนอนอยู่ที่โรงแรมไหน หรือว่าเธอจะเสียใจกับการยกเลิกงานนี้หรือเปล่า
แต่ที่แน่ๆ เขาไม่ได้เต้นรำกับเธอ
และกว่าจะได้เต้น ก็ต้องรอไปอีกเจ็ดปี
·
บทที่ 4: เส้นขนานสองสาย
1993–1997
อังเดรพบรักกับบรู๊ค ชีลด์ส นักแสดงสาวชื่อดัง พวกเขาพบกันในงานการกุศลที่แอลเอ ตกหลุมรักเร็ว และแต่งงานกันในปี 1997 ท่ามกลางแสงแฟลชจากช่างภาพนับร้อย
หน้าปกนิตยสาร People ขึ้นพาดหัว
“รักแท้ของหนุ่มป้ายแดง อากัสซีคว้าหัวใจนางเอกฮอลลีวูด”
อังเดรยิ้มในงานแต่ง แต่ความรู้สึกข้างในกลับว่างเปล่า
อีกด้านของโลก
สเตฟฟีคบหากับไมเคิล บาร์เทลส์ นักแข่งรถฟอร์มูล่าวันชาวเยอรมัน พวกเขาเดินเคียงคู่ในงานกาล่าที่โมนาโก เมืองแคนส์ เมืองนิวยอร์ก ใบหน้าของสเตฟฟียังคงเรียบนิ่งเช่นเคย
ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้รอยยิ้มบางๆ ของเธอ มีร่องรอยความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่มากแค่ไหน
แต่ที่ไม่มีใครรู้เลยก็คือ
เส้นขนานสองสายกำลังค่อยๆ เคลื่อนเข้าหากัน โดยที่ทั้งสองฝ่ายไม่ทันตั้งตัว
1997 เป็นปีที่อังเดรตกต่ำที่สุดในชีวิต
เขาไม่ได้ลงแข่งขันในแกรนด์สแลมใดๆ เนื่องจากอาการบาดเจ็บเรื้อรังและผลงานที่ตกลงอย่างต่อเนื่อง แต่ที่เลวร้ายกว่านั้นคือข่าวที่สื่อนิวยอร์กไทม์สตีพิมพ์เมื่อเดือนเมษายน
“อากัสซีตรวจพบสารเสพติด กำลังถูกสอบสวนโดยสมาคมเทนนิสอาชีพ”
สมาคมเทนนิสตัดสินใจไม่แบนเขา เพียงแต่ให้เขาลงแข่งขันในรายการไชเลนเจอร์ ทัวร์นาเมนต์ ซึ่งเป็นรายการระดับล่าง เพื่อเป็นการไถ่โทษโดยไม่ต้องเปิดเผยรายละเอียด
อังเดรเดินทางไปยังเมืองเล็กๆ ทั่วสหรัฐอเมริกาเพื่อลงแข่งในสนามที่มีผู้ชมไม่ถึงร้อยคน
เขาตีเทนนิสในชุดขาวเก่าๆ เสิร์ฟลูกทีละลูก วิ่งไล่ตีลูกทีละครั้ง โดยไม่รู้ว่ากำลังตีไปเพื่ออะไร
คืนหนึ่งในโรงแรมราคาถูกใกล้เมืองโมบิล รัฐแอละแบมา
เขากำลังนอนเหงื่อท่วมตัวเพราะแอร์เสีย พลิกตัวไปมาอย่างหงุดหงิด ก่อนตัดสินใจลุกขึ้นเปิดโทรทัศน์
ช่องฝรั่งเศส ภาพขาวดำ
รายการสัมภาษณ์เก่าที่เขาเคยดูเมื่อหกปีก่อน
หญิงสาวคนเดิม ผมบลอนด์รวบสูง เสื้อเชิ้ตสีขาว เสียงนุ่มเรียบ
สเตฟฟี กราฟ
อังเดรนั่งมองเธออยู่นาน
แล้วเขาก็ปิดทีวี
“ผมยังไม่ได้เจอคุณเลย”
·
บทที่ 5: กุหลาบสีชมพูอ่อน
1999
อังเดรคัมแบ็กสู่การแข่งขันอาชีพอย่างเต็มตัว เขาเลิกใช้ชีวิตฟุ่มเฟือย หันมาดูแลสุขภาพ ฝึกซ้อมอย่างหนัก จนสามารถกลับขึ้นไปติดอันดับท็อปเท็นของโลกได้อีกครั้ง
การหย่าร้างกับบรู๊ค ชีลด์สเสร็จสมบูรณ์ในเดือนเมษายน
เขายืนอยู่หน้าศาลลาสเวกัส ใบหน้านิ่งเรียบ ไม่รู้สึกเสียใจ ไม่รู้สึกผิดหวัง มีเพียงความรู้สึกโล่งที่จางๆ
ส่วนสเตฟฟี กราฟ
เธอเลิกกับไมเคิล บาร์เทลส์ตั้งแต่ปี 1997 โดยไม่มีพิธีรีตอง ไม่มีการแถลงข่าว ไม่มีพาดหัวหนังสือพิมพ์ เพียงแค่ทั้งคู่แยกย้ายกันไปใช้ชีวิตของใครของมัน
สเตฟฟีย้ายกลับไปอยู่บ้านเกิดที่เมืองบรูล เยอรมนี ใช้ชีวิตเงียบๆ ไม่ค่อยออกงานสังคม
โค้ชของอังเดรและผู้จัดการของสเตฟฟีรู้จักกัน พวกเขาลองคุยกันดูเล่นๆ
“ถ้าจัดให้ซ้อมด้วยกันสักครั้ง จะเวิร์คมั้ยนะ”
ไม่มีใครตอบได้ แต่ทั้งคู่ก็ลองติดต่อไป
สเตฟฟีตอบตกลงด้วยเหตุผลง่ายๆ—เธออยากวัดฝีมือกับคู่ซ้อมที่แข็งแกร่งขึ้น
วันแรกที่คีย์บิสเคย์น รัฐฟลอริดา
แสงแดดจ้าสาดส่องลงบนคอร์ตดิน อังเดรมาเร็วกว่าเวลานัดสิบห้านาที เขาจอดรถ เดินไปนั่งรอที่ม้านั่งข้างสนาม ไม่ได้วอร์มร่างกาย ไม่ได้ซ้อมตีลูกใส่กำแพง เพียงแค่นั่งรอ
สเตฟฟีเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าแร็กเก็ตสีดำใบเดิมที่เธอใช้มาแปดปี
เธอพยักหน้าทักทายบางๆ
“สวัสดี”
“สวัสดีครับ”
นั่นคือบทสนทนาบทแรกระหว่างพวกเขาในรอบแปดปี
การซ้อมใช้เวลาสองชั่วโมง สเตฟฟีสังเกตว่าแบ็คแฮนด์ของอังเดรเปลี่ยนไป นิ่งขึ้น แรงขึ้น แม่นยำขึ้น แต่แววตาของเขายังเหมือนเดิม
จ้องเธอไม่กะพริบ
หลังซ้อมเสร็จ อังเดรเดินเข้ามาหาเธอ มือหนึ่งถือช่อกุหลาบสีชมพูอ่อน มือหนึ่งถือซองจดหมายสีขาว
“อ่านทีหลังก็ได้ครับ”
สเตฟฟีรับมา พยักหน้าสั้นๆ แล้วเดินกลับโรงแรม
ในซองจดหมายมีกระดาษแผ่นเดียว เขียนด้วยลายมือหวัดๆ สั้นๆ เพียงย่อหน้าเดียว แต่มีอยู่ประโยคหนึ่งที่ทำให้เธอวางมันลงบนโต๊ะหัวนอนแล้วมองมันอยู่นาน
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหมายเลขที่ผู้จัดการส่งให้
“ฉันขอปฏิเสธนะ อังเดร”
ปลายสายเงียบ
“All I know is that you’re married.”
สิ่งที่ฉันรู้คือคุณแต่งงานแล้ว
อังเดรไม่พูดอะไร เขาเพียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ครับ”
.
สองอาทิตย์ต่อมา
อังเดรเดินออกจากศาลลาสเวกัสพร้อมเอกสารการหย่าฉบับสมบูรณ์
เขากดโทรศัพท์หาสเตฟฟี
“ผมพร้อมแล้วครับ”
ปลายสายเงียบไปสามวินาที
“ฉันอ่านจดหมายอีกครั้ง”
·
บทที่ 6: ดินแดนที่ชื่อโรลังด์ การ์รอส
พฤษภาคม 1999
เฟร้นช์โอเพ่น รอบชิงชนะเลิศหญิงเดี่ยว
สเตฟฟี กราฟ อายุ 29 ปี เจอกับมาร์ตินา ฮิงกิส วัย 18 ปี ที่ถูกยกให้เป็นเบอร์หนึ่งของโลกในเวลานั้น
วันก่อนการแข่งขัน ฮิงกิสให้สัมภาษณ์กับสื่อ
“สเตฟฟีแก่แล้ว”
อังเดรนั่งอยู่ในอัฒจันทร์ หมวกแกปปิดบังใบหน้า แต่มือทั้งสองข้างกำแน่นอยู่ใต้ขากางเกง
การแข่งขันเริ่มต้นขึ้น
ฮิงกิสนำ 0-2 เซ็ตแรกอย่างรวดเร็ว สเตฟฟีเสียเบรกพอยต์ตั้งแต่เกมแรก เสียงเฮของแฟนฮิงกิสดังสนั่นทั่วสนาม
แต่มองไปที่สเตฟฟี เธอไม่แสดงสีหน้า
เธอตีฟอร์แฮนด์ลูกแล้วลูกเล่า วางเท้าตามจังหวะที่แม่นยำ ขยับซ้าย-ขวาราวกับเข็มทิศที่ผูกติดกับเส้นคอร์ต
ฮิงกิสเริ่มเสียสมาธิ ลูกเสิร์ฟเสียสองครั้งติด ตีข้ามเส้นออกนอกสนามสามครั้ง
สเตฟฟีตีสวน 2-2
3-2
4-2
5-2
จบเซ็ตสุดท้าย สเตฟฟีทรุดตัวลงกับพื้นคอร์ทดินเหนียว ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างปิดหน้า
น้ำตาไหลอาบซอกนิ้ว
เธอคว้าแชมป์แกรนด์สแลมสมัยที่ 22 และเป็นสมัยสุดท้ายในชีวิต
อังเดรยืนขึ้นปรบมือในฝูงชนที่โห่ร้อง ไม่มีใครสังเกตว่าเขาหายใจแรงแค่ไหน
.
วันต่อมา
สนามเดียวกัน เวลาเดียวกัน
อังเดร อากัสซี ลงแข่งในรอบชิงชนะเลิศชายเดี่ยว
คู่แข่งคืออันเดรย์ เมดเวเดฟ นักเทนนิสหนุ่มจากยูเครนที่กำลังมาแรง
อังเดรเสียเซ็ตแรก 1-6 เสียเซ็ตสอง 2-6
เขามองไปที่อัฒจันทร์จุดเดิม
สเตฟฟีนั่งอยู่ตรงนั้น มือทั้งสองข้างวางบนตัก ไม่ปรบมือ ไม่ส่งเสียงเชียร์ เพียงแค่มองมา
อังเดรหายใจเข้าลึกๆ
เซ็ตสาม 6-4
เซ็ตสี่ 6-3
เซ็ตห้า 6-4
เมื่อลูกสุดท้ายตกลบนอกเส้นคอร์ตฝั่งตรงข้าม อังเดรทรุดตัวลงกับพื้น ก้มหน้าจูบผืนดินเหนียวของโรลังด์ การ์รอส
เสียงปรบมือดังกระหึ่มทั้งสนาม
เขาคว้าแชมป์แกรนด์สแลมครบทั้งสี่รายการ (Career Grand Slam) สำเร็จในวัย 29 ปี
ขณะเงยหน้าขึ้นรับถ้วยรางวัล สายตาของเขาเลื่อนไปยังอัฒจันทร์จุดเดิมโดยอัตโนมัติ
สเตฟฟียังนั่งอยู่ตรงนั้น
มือทั้งสองของเธอยกขึ้นปรบมือเบาๆ
สบตากันเสี้ยววินาที
อังเดรยิ้ม
เธอไม่ได้ยิ้มตอบ แต่แววตาที่เคยนิ่งสนิทราวทะเลสาบ คล้ายมีระลอกเล็กๆ กระเพื่อม
พอแล้ว
·
บทที่ 7: สี่ชีวิตยืนล้อมโต๊ะไม้
22 ตุลาคม 2001
บ้านพักส่วนตัวในลาสเวกัส รัฐเนวาดา
ไม่มีซุ้มดอกไม้ ไม่มีพรมแดง ไม่มีช่างภาพ ไม่มีแขกสี่ร้อยคน
สนามหญ้าหน้าบ้านถูกจัดเตรียมไว้เพียงโต๊ะไม้ตัวเล็กๆ กับเก้าอี้พับสี่ตัว
สเตฟฟีใส่กางเกงยีนส์ขายาวสีดำ เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาว เรียบร้อยเหมือนวันที่เธอนั่งสัมภาษณ์ในโทรทัศน์ฝรั่งเศสเมื่อสิบปีก่อน
อังเดรถอดรองเท้าแตะทิ้งไว้ที่หน้าประตู เดินเท้าเปล่าบนพื้นหญ้าพร้อมเอกสารจดทะเบียนสมรสในมือ
แม่ของสเตฟฟีนั่งด้านซ้าย แม่ของอังเดรนั่งด้านขวา
ผู้ดำเนินพิธีอ่านข้อความตามกฎหมายสั้นๆ ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที
สเตฟฟีหยิบปากกา เซ็นชื่อลงในช่องภรรยา
อังเดรมองมือเธอที่ขีดตัวหนังสือทีละตัว
สเตฟฟี กราฟ
สเตฟฟี กราฟ อากัสซี
เขาค่อยๆ เซ็นชื่อตัวเองต่อ
แล้ววางปากกาลง
แม่ทั้งสองคนยิ้ม น้ำตาไหลพราก
สเตฟฟีหันมามองหน้าเขา
“เสร็จแล้ว”
“ครับ” อังเดรตอบ “เสร็จแล้ว”
.
ไม่มีรูปถ่ายงานแต่งงานหลงเหลืออยู่ในสื่อ
ไม่มีนิตยสาร People ฉบับไหนพาดหัวข่าวนี้
แต่ทั้งคู่เก็บเอกสารจดทะเบียนสมรสใส่กรอบเรียบง่าย วางไว้บนหิ้งข้างเตียงนอน
คืนนั้นพวกเขากินอาหารเย็นที่โต๊ะไม้ตัวเดิม พิซซ่าหน้าฮาวายเอียนหนึ่งถาด แบ่งกันสี่คน
อังเดรพูดขึ้นกลางโต๊ะ
“สิบปีที่แล้ว ผมนั่งดูคุณในทีวี”
สเตฟฟีเงยหน้า
“แล้ว”
“แล้วก็คิดว่า ผมต้องเจอผู้หญิงคนนี้ให้ได้”
สเตฟฟีกัดพิซซ่าเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ ก่อนตอบกลับเสียงเรียบ
“ช้านะ”
“ครับ” อังเดรยิ้ม “แต่ก็ได้เจอ”
·
บทที่ 8: ลูกพิกเคิลบอลที่ไม่นับสกอร์
2001–2026
ลูกสองคนของพวกเขาเติบโตขึ้นในบ้านที่มีสนามเทนนิสส่วนตัว แต่กลับไม่มีใครในบ้านชวนกันไปตีเทนนิสจริงจัง
เจเดน กิล อากัสซี เกิดเดือนตุลาคม 2001 ชายหนุ่มวัยยี่สิบสี่ปี ปัจจุบันเป็นนักเบสบอลระดับมหาวิทยาลัยแห่งเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย
แจซ เอลล์ อากัสซี เกิดเดือนตุลาคม 2003 สาวน้อยวัยยี่สิบสองปี ผู้หลงใหลในศิลปะการเต้นร่วมสมัย
สเตฟฟีไม่เคยบังคับให้ลูกๆ ถือไม้แร็กเก็ต
“จงหาอะไรที่รักให้เจอ” เธอมักพูดกับพวกเขา “แล้วทำมันให้ดีที่สุด”
.
2020 โรคระบาดอุบัติขึ้นทั่วโลก
ครอบครัวอากัสซีติดอยู่บ้านด้วยกันเป็นเวลาหลายเดือน
อังเดรขนไม้พิกเคิลบอล (Pickleball) มาติดตั้งในสวนหลังบ้าน กีฬาชนิดนี้คล้ายเทนนิส แต่ไม้สั้นกว่า ลูกบอลเบากว่า สนามเล็กกว่า
สเตฟฟียืนมองเขาประกอบตาข่าย
“จะตีกันเหรอ”
“จะตีด้วยกันครับ” อังเดรตอบ
กฎเหล็กที่ทั้งคู่ตั้งไว้คือ ไม่มีสกอร์
“เราไม่เคยเล่นฝ่ายตรงข้ามกัน” อังเดรบอกกับสื่อในการสัมภาษณ์ปี 2024 “สเตฟฟีกับเราเลือกที่จะยืนอยู่ข้างเดียวกันเสมอ”
ประโยคนี้กลายเป็นวลีเด็ดที่ถูกนำไปแชร์เป็นล้านครั้งในโลกออนไลน์
.
พฤศจิกายน 2025
Agassi Sports Entertainment บริษัทที่อังเดรร่วมก่อตั้ง ประกาศความร่วมมือกับไอบีเอ็มในการพัฒนาแพลตฟอร์มวิเคราะห์การเคลื่อนไหวด้วยปัญญาประดิษฐ์ (AI) สำหรับวงการแร็กเก็ตสปอร์ต
และในแถลงการณ์ครั้งนั้น มีชื่อของสเตฟฟี กราฟ อากัสซี ปรากฏในฐานะ Brand Partner (หุ้นส่วนตราสินค้า) อย่างเป็นทางการ
นิตยสารฟอร์บส์ประเมินมูลค่าทรัพย์สินสุทธิของทั้งคู่ในปี 2025 ไว้ที่ 290 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
แต่อังเดรบอกกับผู้สื่อข่าวที่ถามถึงความสำเร็จ
“ความสำเร็จของผมคือทุกเช้าที่ตื่นมาแล้วเจอหน้าเธอ”
สเตฟฟีนั่งอยู่ข้างๆ ก้มหน้ายิ้มโดยไม่พูดอะไร
.
กุมภาพันธ์ 2026
บ่ายวันหนึ่งในลาสเวกัส อากาศร้อนจัดจนผิวสนามหลังบ้านแตกระแหง
สเตฟฟีถือไม้พิกเคิลบอลเดินออกมาจากในบ้าน
อังเดรกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนม้านั่งใต้ร่มไม้
“จะตีด้วยกันมั้ย” เธอถาม
อังเดรเงยหน้าจากหนังสือ
“ตีสิครับ”
เขาลุกขึ้นยืน หยิบไม้คู่ใจจากราวข้างประตู
แดดส่องกระทบใบหน้าที่ย่นตามกาลเวลา ผมของเขาบางลงกว่าสามสิบปีก่อน ผมหางม้าของเธอเปลี่ยนสีจากบลอนด์เข้มเป็นสีเทาเงินระยิบระยับ
แต่วิธีที่ทั้งคู่มองหน้ากันยังคงเดิม
อังเดรเสิร์ฟลูกแรกข้ามตาข่าย
สเตฟฟีรับลูก ตีกลับด้วยฟอร์แฮนด์ที่นุ่มนวล
ไม้กระทบลูกบอลพลาสติกสีเหลืองดังปุ๊ก
ปุ๊ก
ปุ๊ก
เสียงนั้นดังก้องอยู่ในสวนหลังบ้าน ใต้ฟ้าสีครามของเมืองลาสเวกัส
และไม่มีใครในโลกคิดจะนับสกอร์
·
ศัพท์และสำนวนที่ควรรู้
· Thunderstruck (ธันเดอร์สตรัค) : อาการตกตะลึงราวกับถูกฟ้าผ่า ใช้ในบริบทที่พบเจอใครบางคนแล้วรู้สึกประทับใจอย่างรุนแรง
· Ghosted (โกสต์) : การที่อีกฝ่ายหายไปจากชีวิตโดยไม่บอกกล่าว ไม่ตอบรับข้อความใดๆ
· Redemption Arc (รีเดมป์ชัน อาร์ค) : โครงสร้างการเล่าเรื่องที่ตัวละครผ่านช่วงตกต่ำ ก่อนจะฟื้นคืนกลับมาใหม่
· Career Grand Slam (แคเรียร์ แกรนด์สแลม) : การคว้าแชมป์แกรนด์สแลมครบทั้งสี่รายการในอาชีพ ได้แก่ ออสเตรเลียน โอเพ่น, เฟร้นช์ โอเพ่น, วิมเบิลดัน, ยูเอส โอเพ่น
· Unicorn (ยูนิคอร์น) : สิ่งที่หายากยิ่งนัก อังเดรใช้คำนี้เรียกสเตฟฟีในวันครบรอบแต่งงานปีที่ 24
· Pickleball (พิกเคิลบอล) : กีฬาที่ผสมผสานเทนนิส แบดมินตัน และปิงปองเข้าไว้ด้วยกัน นิยมเล่นในผู้สูงวัยชาวอเมริกัน
·
สรุปข่าวขั้นต้น
· อังเดร อากัสซี พบรักแรกพบกับสเตฟฟี กราฟ ผ่านจอโทรทัศน์เมื่อปี 1991
· เขาพยายามส่งข้อความถึงเธอสามครั้งในสามปี แต่ไม่เคยได้รับการตอบรับ
· คว้าแชมป์วิมเบิลดัน 1992 และเตรียมตัวจะเต้นรำกับเธอในงานบอล แต่กลับถูกยกเลิกงาน
· ทั้งคู่มีคู่ชีวิตของตนเองในช่วงปี 1993-1997 ก่อนจะแยกทางกันในเวลาต่อมา
· อังเดรประสบปัญหาสารเสพติดและฟอร์มตกหนักในปี 1997 ก่อนจะคัมแบ็กกลับมาเป็นเบอร์หนึ่งของโลกได้สำเร็จ
· ทั้งคู่พบกันอีกครั้งที่คีย์บิสเคย์น 1999 อังเดรมอบช่อกุหลาบและจดหมาย
· สเตฟฟีปฏิเสธเพราะอังเดรยังแต่งงานอยู่ แต่อังเดรดำเนินการหย่าทันที
· เฟร้นช์โอเพ่น 1999 สเตฟฟีคว้าแชมป์แกรนด์สแลมสมัยที่ 22 ขณะอังเดรนั่งดูในอัฒจันทร์ วันต่อมาอังเดรคว้าแชมป์แกรนด์สแลมครบสี่รายการ
· แต่งงานเมื่อ 22 ตุลาคม 2001 ที่บ้านพักลาสเวกัส มีแม่ของทั้งคู่เป็นสักขีพยาน รวมสี่ชีวิต
· ปัจจุบัน (2026) ทั้งคู่ดำเนินธุรกิจร่วมกัน มีลูกสองคน เล่นพิกเคิลบอลด้วยกันทุกวัน โดยไม่มีสกอร์
·
ทุกคน
สามสิบห้าปีผ่านไปนับตั้งแต่วินาทีที่ชายหนุ่มผมฟูคนหนึ่งมองเห็นหญิงสาวในจอโทรทัศน์แล้วพูดกับตัวเองว่า
“ผมไม่รู้จักคุณด้วยซ้ำ แต่สักวัน ผมจะต้องได้เจอคุณให้ได้”
เขาเจอเธอแล้ว
และยังไม่เคยปล่อยมือจากเธอไปไหน
·
- จบ -
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น