“คิดยังไงถึงคบกับมุ่ย”

 วันก่อนเรานั่งไถมือถืออยู่ดีๆ ก็มีเรื่องเด้งเข้ามาในหัวแบบไม่ขออนุญาตสมองก่อน เพราะมีคนแชทไปถามพี่แต้ม แฟนเรา ด้วยคำถามประมาณว่า

“คิดยังไงถึงคบกับมุ่ย”

ถ้าอ่านแบบไม่ตั้งสติ มันก็เหมือนคำดูถูกบางๆ แบบมีดโกนหนวด หน้าตายิ้มแต่คม แต่พอเรานั่งคิดดีๆ เออ…หรือจริงๆ มันก็แค่คำถามโง่ๆ คำหนึ่งของมนุษย์ที่ยังเชื่อว่าโลกนี้เลือกแฟนเหมือนเลือกมือถือ ต้องสเปกดี กล้องชัด แบตอึด หน้าตาผ่าน ISO

ปัญหาคือ คนเราชอบเอา “เหตุผล” ไปอธิบาย “ความรัก” ทั้งที่ความรักมันไม่เคยสมัครเป็นสมาชิกชมรมเหตุผลตั้งแต่แรก

คนเราไม่ได้รักกันด้วย PowerPoint

ไม่ได้มีสไลด์ว่า

– ข้อ 1 หน้าตา

– ข้อ 2 ฐานะ

– ข้อ 3 ความเหมาะสม

ถ้าความรักเป็นตรรกะ (logic = การคิดแบบมีเหตุผลเป็นขั้นเป็นตอน) โลกนี้คงไม่มีคนร้องไห้เพราะแฟน ไม่มีเพลงอกหัก และโรมิโอคงไม่ต้องปีนระเบียงให้เสี่ยงตกตายเหมือนตัวประกอบในหนัง Marvel

ความจริงคือ คนเรา “รู้สึกก่อน” แล้วค่อย “หาเหตุผลมารองรับทีหลัง”

นักจิตวิทยาเรียกกระบวนการนี้ว่า affective decision making (การตัดสินใจจากอารมณ์) คือหัวใจมันตอบไปแล้ว สมองแค่ทำหน้าที่เขียนรายงานส่งอาจารย์ย้อนหลังให้ดูฉลาด

คำว่า “เหมาะสม” ที่ทุกคนชอบพูดกัน มันเป็นนามธรรม นามธรรมแปลว่า จับไม่ได้ วัดไม่ได้ แต่ชอบเอามาฟาดหัวคนอื่นได้ง่ายมาก

เหมาะสมตามใครล่ะ

เหมาะสมตามป้าแถวบ้าน

เหมาะสมตามเพื่อนที่โสดมาเจ็ดปีแต่รู้ดีเรื่องความรักของชาวบ้าน

หรือเหมาะสมตามสังคมที่ยังคิดว่าความรักต้องหน้าตาเหมือนพระเอกนางเอกช่องสาม

เราว่าคำถามที่ควรถามจริงๆ ไม่ใช่ “ทำไมถึงคบ”

แต่คือ “เขาอยู่ด้วยแล้วใจเราสงบขึ้นไหม”

ถ้าอยู่แล้วเป็นตัวเองได้ ไม่ต้องแอคเหมือนตัวละครที่ถูกบังคับให้ยิ้มในโฆษณายาสีฟัน นั่นแหละเหตุผลที่โคตรจะเพียงพอแล้ว

วรรณกรรมคลาสสิกอย่าง The Little Prince ยังบอกเลยว่า

“สิ่งสำคัญนั้นไม่อาจมองเห็นด้วยตา”

แปลเป็นภาษาชาวบ้านคือ หน้าตาอาจเห็นก่อน แต่ความผูกพันมันใช้ใจคลำเอา

ถ้าโลกนี้เลือกคนจากภายนอกล้วนๆ เจ้าชายน้อยคงไม่ยอมดูแลดอกกุหลาบต้นเดียวจนยอมตายแทนดาวทั้งจักรวาล

หรือถ้าใครโตมากับการ์ตูน จะนึกถึงโดราเอมอนก็ได้

โนบิตะไม่ได้เก่ง ไม่หล่อ ไม่เท่ แต่ชิซุกะเลือกเขา เพราะเขาเป็นพื้นที่ปลอดภัย

(พื้นที่ปลอดภัย = อยู่ด้วยแล้วไม่ต้องเกร็ง ไม่ต้องพิสูจน์คุณค่า ไม่ต้องแข่งกับใคร)

เราทุกคนล้วนมีใครสักคนชอบหน้าตาแบบเราเสมอ

แค่คนคนนั้นอาจไม่ได้เดินผ่านเวทีประกวด

และอาจไม่อยู่ในสายตาของกรรมการสังคม

สรุปข่าวชีวิตขั้นต้นแบบไม่ต้องพาดหัวแรง

ความรักไม่ใช่การสอบคัดเลือก

ความรู้สึกมาก่อนเหตุผลเสมอ

ความเหมาะสมเป็นเรื่องรอง ถ้าความจริงใจเป็นเรื่องหลัก

อย่าเอามาตรฐานของคนอื่น มาตัดสินความสัมพันธ์ที่เราไม่ได้เป็นคนอยู่ในนั้น

ศัพท์อังกฤษที่ใช้ได้กับเรื่องนี้คือ Chemistry (แรงดึงดูดที่อธิบายยากแต่รู้สึกได้) และ Authentic (เป็นตัวเองแบบไม่ต้องแอค)

สุดท้าย เราว่าคำถาม “คิดยังไงถึงคบ” มันไม่ผิด

แต่ถ้าจะถามให้ฉลาดขึ้น ควรถามว่า

“เขาทำให้กันและกันเป็นคนที่ดีขึ้นไหม”

แค่นั้นก็พอแล้ว

มุ่ย