“ทำไมคบกับมุ่ย รู้ไหมว่าเขาไม่ปกติ”

อ่ะ ขอเล่าแบบไม่ตั้งโต๊ะ ไม่ตั้งพอยต์ ไม่ตั้งท่า

เล่าแบบนั่งพิงกำแพง ชาเย็นแก้วนึง แล้วหัวเราะกับชีวิตตัวเอง

อยู่ดีๆ ก็มีคนแชทไปถามพี่แต้มแฟนเราว่า

“ทำไมคบกับมุ่ย รู้ไหมว่าเขาไม่ปกติ”

ประโยคนี้มันโคตรคลาสสิก

คลาสสิกแบบเดียวกับประโยคในหนังที่ตัวร้ายชอบพูดว่า

“นายยังไม่รู้ความจริงสินะ”

แล้วกล้องก็ซูมหน้า นึกว่าโลกจะถล่ม

แต่ความจริงคือ… ไม่มีอะไรถล่ม นอกจากความมั่นใจของคนถามเอง

เพราะพี่แต้มไม่ใช่เพิ่งรู้

พี่เขารู้ *ตั้งแต่ต้นเรื่อง*

รู้แบบรู้จริง ไม่ใช่รู้จากซุบซิบหน้าห้องน้ำ

จุดเริ่มต้นที่พี่แต้ม “รู้จักเรา”

คือพี่สาวเขามาบอกข่าวว่า

มีประกาศคนหายจากบ้านในจ.ส100 เมื่อ 7 ปีก่อน

ใช่ เรานี่แหละ ตัวจริง เสียงจริง

ไม่ใช่พล็อตหนังอินดี้ ไม่ใช่คอนเทนต์เรียกยอด

เป็นชีวิตจริงที่เคยหลุด เคยหาย เคยไม่ไหว

แต่พี่แต้มเพิ่งได้ “รู้จักเรา” จริงๆ เมื่อปีที่แล้ว

และกว่าจะคบกัน

ลุ้นยิ่งกว่าลุ้นบอลทดเวลาบาดเจ็บ

อิชั้นนี่แหละ หน้าจะมืด

ชอบเขานะ ชอบมาก

แต่ในหัวก็มีเสียงแบบในหนัง Inside Out

“เขาจะรับเราได้เหรอวะ”

“หรือเดี๋ยวก็วิ่งหนีเหมือนทุกคน”

สุดท้าย… ไม่หนี

ไม่หาย

ไม่ทำตัวเป็นฮีโร่ด้วย

แค่เลือกอยู่

ตรงนี้แหละที่อยากให้ทุกคนฟังดีๆ

คำว่า “ไม่ปกติ” ที่ชอบเอามาใช้

จริงๆ มันคือคำลัด

เป็น shortcut ของคนที่ไม่อยากทำความเข้าใจ

ในโลกจิตวิทยา เขาเลิกใช้คำแบ่งคนว่า “ปกติ/ไม่ปกติ” มานานแล้ว

เขาใช้คำว่า neurodiversity

(นิวโรไดเวอร์ซิตี้ = ความหลากหลายของการทำงานของสมอง)

หมายความว่า สมองคนเราไม่เหมือนกัน

เหมือนระบบปฏิบัติการ บางคน iOS บางคน Android

ไม่ได้แปลว่าเครื่องไหนพัง แค่ตั้งค่าไม่เหมือนกัน

คนที่ผ่านการป่วยทางจิตเวช

ไม่ใช่คนอันตราย

สถิติจริงๆ บอกว่า

คนกลุ่มนี้ “อันตรายต่อตัวเอง” มากกว่าทำร้ายคนอื่นหลายเท่า

แต่กลับโดนสังคมมองเหมือนตัวร้ายในหนังซอมบี้

ทั้งที่ความจริงคือ… แค่คนที่เคยเจ็บหนัก

พี่แต้มเคยเห็นเราทุกเวอร์ชัน

เวอร์ชันจุดสูงสุด

เวอร์ชันตกต่ำ

เวอร์ชันที่ดี

และเวอร์ชันที่เลวร้ายที่สุด

แบบไม่ตัดต่อ ไม่ใส่ฟิลเตอร์

เห็นหมดแล้ว

แล้วยังเลือกอยู่

อันนี้ไม่ใช่เรื่องรักน้ำเน่า

แต่มันคือ unconditional regard

(การยอมรับโดยไม่ตั้งเงื่อนไข)

ซึ่งเป็นแก่นเดียวกับที่นักจิตบำบัดระดับโลกใช้รักษาคน

และเป็นสิ่งที่วรรณกรรมคลาสสิกพูดถึงตลอด

ตั้งแต่คนบาป คนบ้า คนพลาด

ที่ไม่ได้ต้องการคำพิพากษา

แต่ต้องการใครสักคนที่ไม่เดินหนี

ดังนั้นคนที่บอกว่าเราไม่ปกติ

ไม่ต้องกลัวแทนพี่แต้ม

พี่เขารู้ยิ่งกว่ารู้

รู้แบบรู้ลึก รู้จริง

ไม่ใช่รู้จากคำซุบซิบ

สรุปข่าวชีวิตขั้นต้นแบบไม่เป็น bullet แต่ขอใส่เครื่องหมายขีดหน่อย

* คนที่รักเรา ไม่ได้รักเพราะเรา “โอเค” แต่รักทั้งที่รู้ว่าเรา “ไม่โอเค”

* ความเข้าใจ สำคัญกว่าความสมบูรณ์แบบเสมอ

* การอยู่กับใครสักคนไม่ต้องเป็นฮีโร่ แค่ไม่ทิ้งกันก็พอ

* ความรักที่โตแล้ว ไม่ได้ถามว่า “เธอปกติไหม” แต่ถามว่า “เราจะดูแลกันยังไง”

สุดท้ายนี้

โลกไม่ได้ต้องการคนปกติเพิ่ม

โลกต้องการคนที่ kind (เมตตา) และ aware (รู้เท่าทัน)

มากกว่า

ถ้าทุกคนอ่านมาถึงตรงนี้

ขอให้จำไว้แค่อย่างเดียว

บางคนไม่ได้ “แปลก”

เขาแค่ผ่านอะไรมามากกว่าที่เล่าให้ฟังก็เท่านั้นเอง

มุ่ย