หนึ่งในกิจกรรมที่ทำให้สมองคนโมเดิร์น (modern - ทันสมัย) อย่างพวกเรารอดจากการระเบิดได้ชั่วคราว

โอเคทุกคน เราจะเล่าให้ฟังเรื่องนึงที่ฟังดูธรรมดามาก แต่จริง ๆ แล้วมันคือหนึ่งในกิจกรรมที่ทำให้สมองคนโมเดิร์น (modern - ทันสมัย) อย่างพวกเรารอดจากการระเบิดได้ชั่วคราว

วัดลานบุญมีศาลาริมน้ำ แล้วก็มีปลา ปลาเยอะมาก ตัวใหญ่มาก ใหญ่ระดับที่ถ้าเอาไปใส่ใน Finding Nemo คงต้องทำภาค Finding Nemo ฉบับสยองขวัญ

เราไปยืนอยู่ตรงนั้นแล้วหยิบอาหารปลาโยนลงน้ำ ปลามันแล่นมารุมกันราวกับเห็นโปรโมชันลด 90 เปอร์เซ็นต์ วุ่นวายมาก แต่แปลกที่ดูแล้วมันสงบในใจมากกว่าการนั่งสโครล (scroll - เลื่อนดู) ฟีดในโทรศัพท์อีก

และนี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญนะทุกคน วิทยาศาสตร์เรียกสิ่งที่เกิดขึ้นว่า "Blue Mind" ซึ่งเป็นทฤษฎีของนักชีววิทยาทางทะเล Wallace J. Nichols ที่อธิบายว่าสมองมนุษย์จะเข้าสู่สภาวะผ่อนคลายลึก ๆ เมื่ออยู่ใกล้น้ำ ไม่ว่าจะทะเล แม่น้ำ หรือบ่อปลาในวัด เพราะสายตาที่จ้องน้ำและเสียงน้ำกระเพื่อมมันกระตุ้น parasympathetic nervous system (ระบบประสาทที่ทำให้ร่างกายผ่อนคลาย) ให้ทำงาน ผลก็คือเราสงบขึ้น ความวิตกกังวลลดลง โดยไม่ต้องจ่ายค่าสปาแม้แต่บาทเดียว

การให้อาหารปลานอกจากจะได้บุญตามความเชื่อทางพุทธแล้ว ในแง่จิตวิทยามันยังเป็นการฝึก Mindfulness (การอยู่กับปัจจุบัน) แบบง่ายที่สุดในโลก เพราะตอนที่โยนอาหารปลาเราไม่ได้คิดเรื่องงาน เรื่องเงิน เรื่องแฟน เราคิดแค่ว่าปลาตัวนั้นจะได้กินมั้ย แค่นั้น จิตมันอยู่กับปัจจุบันโดยไม่ต้องนั่งหลับตาท่องมนต์แม้แต่คำเดียว

Herman Hesse เขียนไว้ในนิยาย Siddhartha ว่าตัวละครหลักที่ผ่านชีวิตมาทุกรูปแบบสุดท้ายพบความสงบที่แท้จริงตอนนั่งฟังเสียงแม่น้ำ เราอ่านตอนนั้นแล้วคิดว่ามันเวอร์ แต่พอได้ไปยืนให้อาหารปลาที่ศาลาวัดลานบุญ กูเข้าใจเลยว่า Hesse ไม่ได้เวอร์เลยวะ

สิ่งที่น่าสนใจคือกิจกรรมแบบนี้มันเป็น "Awe Experience" (ประสบการณ์ที่ทำให้รู้สึกตัวเองเล็กลงในทางที่ดี) ซึ่งนักจิตวิทยา Dacher Keltner จาก UC Berkeley พบว่าการได้เจอสิ่งที่ใหญ่กว่าหรืองดงามกว่าตัวเอง เช่น ฝูงปลาใหญ่ว่ายน้ำพร้อมกัน มันลดความเห็นแก่ตัว เพิ่มความเมตตา และทำให้คนรู้สึกมีความหมายกับชีวิตมากขึ้น

สรุปคือวัดลานบุญไม่ได้แค่มีปลา แต่มันมี therapy (การบำบัด) แบบฟรีที่บางคนจ่ายเงินแพงมากเพื่อหาประสบการณ์แบบเดียวกันนี้

ถ้าทุกคนรู้สึกว่าสมองล้า ชีวิตมันหนัก ลองหาบ่อปลาใกล้บ้านไปยืนให้อาหารแบบเงียบ ๆ สักสิบห้านาทีก่อน ไม่ต้องเปิดโทรศัพท์ ไม่ต้องถ่ายรูปลง story มีแค่เราและปลา แค่นั้นบางทีมันพอแล้ว