โคตรเสียใจ เมื่อของที่รักถูกใครบางคนแย่งไป

 โคตรเสียใจ เมื่อของที่รักถูกใครบางคนแย่งไป

เพียงเพราะเรารักษามันไม่ดีพอ

เอาล่ะ ก่อนจะเข้าเรื่อง เดี๋ยวแนะนำตัวกันนิดหนึ่ง เผื่อมีใครหลงเข้ามาอ่านแล้วงงว่าไอ้คนเขียนนี่มันเป็นใครวะ

เราเป็นคนวาดรูป เขียนหนังสือ และแต่งเพลง

เคยได้รางวัล Asia Graph Awards ด้านดิจิทัลอาร์ตจากญี่ปุ่นสามสมัย ซึ่งเป็นเวทีประกวดงานศิลปะดิจิทัลระดับเอเชียที่มีศิลปินจากหลายประเทศส่งงานเข้าแข่งขัน

เคยมีพ็อกเกตบุ๊กของตัวเองวางขายในท้องตลาดชื่อ “ลาเจ้านายไปตามฝัน”

สรุปง่าย ๆ คือเป็นมนุษย์สายสร้างสรรค์ที่หาเรื่องให้ชีวิตตัวเองลำบากด้วยการทำงานศิลปะทุกชนิด ตั้งแต่วาดรูป เขียนบล็อก แต่งเพลง ไปจนถึงคุยกับตัวเองตอนตีสาม

โอเค แนะนำตัวเสร็จละ เข้าเรื่อง

วันก่อนเราไปไถ เธรด (Threads – แอปโซเชียลของค่ายเดียวกับ Instagram) แล้วเจอโพสต์หนึ่ง

เจ้าของโพสต์เขียนประมาณว่า

“โคตรเสียใจ เมื่อของที่รักถูกใครบางคนแย่งไป

เพียงเพราะเรารักษามันไม่ดีพอ”

อ่านจบปุ๊บ เรานั่งเงียบไปพักหนึ่ง

ไม่ใช่เพราะซึ้งนะ

แต่เพราะมันเป็นประโยคที่มนุษย์บนโลกพูดกันมาหลายพันปีแล้ว

ตั้งแต่ยุคที่คนยังใส่เสื้อคลุมเดินอ่านบทกวีอยู่แถวกรีกโบราณ

ความรู้สึกแบบนี้ในจิตวิทยาเรียกว่า regret (รีเกร็ต)

แปลตรง ๆ คือ “ความเสียใจย้อนหลัง”

มันคืออารมณ์ที่เกิดตอนเรานั่งคิดว่า

“ถ้ากูทำอีกแบบหนึ่ง ชีวิตอาจจะไม่พังแบบนี้ก็ได้”

นักจิตวิทยาอธิบายว่าความรู้สึกนี้เกิดจากสิ่งที่เรียกว่า

counterfactual thinking (เคาน์เตอร์แฟคชวล ธิงกิ้ง)

ศัพท์ดูเหมือนเวทมนตร์จากฮอกวอตส์ แต่จริง ๆ แปลบ้าน ๆ ว่า

“สมองกำลังจินตนาการโลกคู่ขนาน”

เช่น

โลกจริง

เราทำตัวงี่เง่าใส่คนที่รัก → เขาเดินออกจากชีวิต

โลกในจินตนาการ

เราดีกว่านั้น → เขาอาจยังอยู่

สมองมนุษย์มันจะเปิดหนังเรื่องนี้ฉายซ้ำ ๆ ในหัวเหมือน Netflix ที่โดนสาป

นักวิจัยยังบอกอีกว่าความเสียใจแบบนี้มักมาพร้อมกับสามอย่าง

ความรู้สึกผิด

ความอับอาย

และการด่าตัวเองเงียบ ๆ ในใจว่า “มึงแม่งโง่จริง ๆ”

ทีนี้ประเด็นที่น่าสนใจกว่าคือ

หลายคนคิดว่าความเสียใจแบบนี้คือ “บทลงโทษ”

แต่จริง ๆ แล้วมันคือ ระบบแจ้งเตือนของสมอง

เหมือนในหนัง The Matrix

ตอน Neo เห็นแมวดำเดินผ่านสองครั้ง

แล้ว Trinity บอกว่า

“Déjà vu”

แปลว่า Matrix เพิ่งถูกแก้โค้ด

ความเสียใจของมนุษย์ก็เหมือนกัน

มันคือระบบเตือนว่า

เฮ้ มึงทำพลาดนะ

ครั้งหน้าลองอย่าโง่แบบเดิม

นักจิตวิทยาบอกว่า ถ้าใช้ถูกทาง

ความเสียใจทำให้คน “พัฒนาตัวเอง” ได้จริง

เพราะมันบังคับให้เราย้อนดูพฤติกรรมตัวเองแล้วแก้ไขมัน

แต่ปัญหาคือ

มนุษย์จำนวนมากไม่ใช้มันแบบนั้น

มนุษย์ใช้มันแบบนี้แทน

นั่งเศร้า

เปิดเพลงอกหัก

ไถไอจีคนเก่า

แล้วกินหมูกระทะตอนตีหนึ่ง

ซึ่งถ้ามองในเชิงวิทยาศาสตร์

สิ่งนี้เรียกว่า

wasting emotional energy

(การใช้พลังงานทางอารมณ์แบบโง่ ๆ)

ทีนี้กลับมาที่ประโยคในเธรด

“เสียใจ เพราะดูแลมันไม่ดีพอ”

ฟังดูเศร้าใช่ไหม

แต่ถ้ามองแบบตรงไปตรงมา

มันคือบทเรียนคลาสสิกของมนุษย์เลย

ของบางอย่าง

ตอนอยู่กับเรา

เราคิดว่ามัน “ธรรมดา”

แต่พอหายไป

สมองจะรีแบรนด์มันใหม่ทันที

กลายเป็น “ของล้ำค่าในชีวิต”

มันเหมือนตอนเด็ก ๆ ที่เรามีการ์ตูน Dragon Ball เต็มบ้าน

แต่ดันไปเห็นค่าตอนโต

ตอนที่แม่เอาไปขายร้านรับซื้อของเก่าแล้ว

เรื่องแบบนี้มีในวรรณกรรมทั่วโลก

ในนิยายรัสเซีย

ในบทกวีอังกฤษ

ในหนังฮอลลีวูด

สูตรเดียวกันหมด

มนุษย์มักจะรู้ค่าของสิ่งสำคัญ

ตอนที่มัน ไม่อยู่แล้ว

Oscar Wilde เคยมีประโยคหนึ่งที่เราชอบมาก

“People know the price of everything and the value of nothing.”

แปลแบบบ้าน ๆ คือ

มนุษย์รู้ราคาทุกอย่าง

แต่ไม่รู้คุณค่าของอะไรเลย

จนกว่าจะสายเกินไป

แต่เดี๋ยวก่อน

ตรงนี้เรามีความคิดเห็นส่วนตัวนิดหนึ่ง

บางครั้งสิ่งที่เราเสียใจ

ไม่ใช่เพราะเรารักมันมาก

แต่เพราะ อีโก้เราโดนกระแทก

ในจิตวิทยามีคำว่า

narcissistic injury (นาร์ซิสซิสติก อินเจอรี)

แปลแบบเข้าใจง่าย

“แผลที่เกิดจากอัตตาโดนกระทืบ”

พูดง่าย ๆ

บางทีเราไม่ได้เสียใจที่เขาไป

เราเสียใจที่

เขาไปโดยไม่ต้องการเราอีกแล้ว

ต่างกันเยอะนะทุกคน

นี่แหละเหตุผลว่าทำไมบางคนอกหัก

แต่ยังไปส่องสตอรี่คนเก่าทุกวัน

ไม่ได้อยากกลับไป

แค่อยากรู้ว่า

“ชีวิตเขาแย่ลงบ้างไหมวะ”

ซึ่งต้องบอกตามตรง

นี่คือความเป็นมนุษย์เวอร์ชันดิบ ๆ เลย

แต่ข่าวดีคือ

ความเสียใจไม่ใช่ศัตรู

มันคือ ครู

ครูที่พูดจาหยาบนิดหนึ่ง

แต่สอนเก่งมาก

มันกำลังบอกเราว่า

ครั้งหน้า

ถ้ามีอะไรดี ๆ เข้ามาในชีวิต

อย่าทำตัวเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นใหม่แล้วโยนทิ้ง

เพราะโลกนี้ไม่ได้แจกของล้ำค่าให้เราซ้ำ ๆ

บางอย่าง

มาแค่ครั้งเดียว

และถ้าเราไม่ดูแลมันดีพอ

มันก็จะเดินออกจากชีวิตเรา

เหมือนตัวละครในหนัง

ทิ้งเราไว้กับบทเรียนหนึ่งประโยค

ที่สั้นมาก

แต่โคตรจริง

“บางอย่าง

เราจะเข้าใจคุณค่าของมัน

ตอนที่มันไม่ใช่ของเราแล้ว”

และถ้าอ่านมาถึงตรงนี้

เราว่าทุกคนควรถามตัวเองคำถามหนึ่ง

ตอนนี้

ในชีวิตเรา

มีอะไรอยู่บ้าง

ที่เรากำลังคิดว่า “ธรรมดา”

แต่จริง ๆ แล้ว

มันอาจเป็น

สิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตก็ได้.

มุ่ย