เราไปเจอโพสต์ในเธรดอันนึง แล้วมันทำให้เราหยุดคิดนานกว่าปกติ

เราไปเจอโพสต์ในเธรดอันนึง แล้วมันทำให้เราหยุดคิดนานกว่าปกติ

มีหญิงสาวคนนึงถามชายหนุ่มว่าจะเก็บดอกไม้ไว้ได้นานๆยังไง ฟังดูเป็นคำถามธรรมดามากเลยนะ แต่คำตอบที่ได้รับมันไม่ธรรมดาเลยสักนิด

ชายหนุ่มบอกว่า "ดอกไม้ทำหน้าที่ให้เราอยู่กับปัจจุบัน ไม่ได้มีหน้าที่อยู่กับเราตลอดไป"

เราอ่านแล้วนั่งเหม่ออยู่สักพัก เพราะมันจริงมากจนเจ็บนิดนึง

ในทางวิทยาศาสตร์จริงๆ ดอกไม้ที่ตัดแล้วมันอยู่ได้นานขึ้นถ้าเราตัดก้านใต้น้ำ เปลี่ยนน้ำทุกวัน และเอาใบที่จมน้ำออก แต่ทั้งหมดนั้นมันแค่ยื้อเวลาออกไปได้สักเจ็ดถึงสิบวัน ไม่มีใครหยุดมันได้จริงๆ

พอเราคิดดู มันก็เหมือนกับที่นักปรัชญาชาวญี่ปุ่นเรียกว่า "mono no aware" (物の哀れ) แปลตรงๆว่าความรู้สึกสะเทือนใจต่อสิ่งของ หรือพูดง่ายๆคือความงามที่มาพร้อมกับความเศร้าเล็กๆ เพราะรู้ว่ามันจะหายไป ซึ่งเป็นรากฐานของวัฒนธรรมชมดอกซากุระมาหลายร้อยปีแล้ว คนญี่ปุ่นไม่ได้ไปชมซากุระเพราะอยากเห็นดอกไม้สวย แต่ไปเพราะอยากสัมผัสความรู้สึกว่ามันกำลังจะโรยนั่นแหละ

และนั่นแหละคือสิ่งที่ชายหนุ่มคนนั้นพูดถึง โดยไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังเป็นนักปรัชญาอยู่ในเธรดเรื่องดอกไม้

ปัญหาของพวกเราส่วนใหญ่คือเราอยากเก็บทุกอย่างไว้ให้ครบ อยากถ่ายรูปให้ได้มุมสวย อยากกดเซฟความทรงจำไว้เหมือนกด Ctrl+S แต่ในขณะที่เรากำลังยุ่งอยู่กับการเก็บ เราดันลืมที่จะอยู่กับมันในตอนนั้นพอดี นักจิตวิทยาเรียกพฤติกรรมนี้ว่า "photo-taking impairment effect" (ผลกระทบจากการถ่ายรูปแทนการสังเกต) คือยิ่งถ่ายรูปมาก สมองยิ่งจำรายละเอียดได้น้อยลง เพราะมันมอบหมายความรับผิดชอบให้กล้องไปแล้ว

เรานึกถึงหนังเรื่อง Up ของ Pixar ฉากเปิดที่ไม่มีบทพูดเลยสักคำ แต่คนดูร้องไห้กันทั้งโรง เพราะมันสื่อสารความจริงอันนี้ได้อย่างโหดร้ายมากว่า ชีวิตที่สวยงามที่สุดมันผ่านไปเร็วและเราทำได้แค่อยู่กับมันในตอนนั้น ไม่ใช่กักขังมันไว้

สิ่งที่เราเรียนรู้จากโพสต์ธรรมดาๆอันนี้คือ การปล่อยวางไม่ใช่ความพ่ายแพ้ มันคือทักษะที่ต้องฝึก และคนที่ฝึกได้ดีจะทุกข์น้อยกว่าคนที่พยายามกำมือกับทุกอย่างไว้ตลอดเวลา

- ดอกไม้มีหน้าที่พาเราอยู่กับปัจจุบัน ไม่ใช่อยู่กับเราตลอดไป

- ความงามที่รู้ว่าจะหายไปคือความงามที่ลึกที่สุด

- การถ่ายรูปมากเกินไประหว่างประสบการณ์ทำให้สมองจำได้น้อยลงจริงๆ

- ฝึก "letting go" (การปล่อยวาง) ไม่ใช่เพราะไม่แคร์ แต่เพราะแคร์ตัวเองมากพอ