ถึงพวกมึงที่กำลังหลงทางในชีวิตกันอยู่ฟังทางนี้!

 ถึงพวกมึงที่กำลังหลงทางในชีวิตกันอยู่ฟังทางนี้!

เอาล่ะ ก่อนจะเข้าเรื่อง เดี๋ยวขอแนะนำตัวเองก่อน เพราะกูรู้ว่าถ้าไม่พูด เดี๋ยวจะมีคนถามว่า “ไอ้คนเขียนนี่มันเป็นใครวะ”กูจะพูดทุกโพสต์จนมึงเบื่อเพราะในนี้มีคนที่ไม่รู้จักกูเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆเมื่อวานมีคน message มาขอบคุณกูเรื่องที่กูเขียนบทความเขาบอกว่าเขาชอบอ่านกูก็เลยต้องแนะนำตัวทุกครั้งเพราะมีคนใหม่ๆเข้ามาอ่านงานกู

กูชื่อมุ่ย

เป็นคนวาดรูป เขียนหนังสือ แล้วก็แต่งเพลง

เคยได้รางวัล Asia Graph Awards ด้านดิจิทัลอาร์ตระดับเอเชียมา 3 สมัย ซึ่งเอาจริง ๆ มันก็เป็นรางวัลที่จัดในญี่ปุ่นที่คนในวงการดิจิทัลอาร์ตรู้จักกันดีพอสมควร ประมาณว่าเป็นเวทีที่เอาศิลปินสายคอมพิวเตอร์กราฟิกจากหลายประเทศมาโชว์ของกัน

สมัยก่อนกูก็เคยมีพ็อกเก็ตบุ๊ควางขายในร้านหนังสือด้วย

ชื่อว่า “ลาเจ้านายไปตามฝัน”

ตอนนั้นชีวิตดูเหมือนจะเป็นเส้นตรงนะ

วาดรูป → มีงาน → ได้รางวัล → เขียนหนังสือ

เหมือนในหนังที่พระเอกกำลังจะเข้าสู่ช่วง training montage

แบบในเรื่อง Rocky

ที่แม่งวิ่งขึ้นบันได ฟิตกล้าม แล้วเพลงขึ้น

แต่ชีวิตจริงมันไม่ใช่ Rocky

ชีวิตจริงมันเป็นแนว The Matrix มากกว่า

คือวันหนึ่งมึงตื่นมา แล้วเริ่มสงสัยว่า

“กูยังอยากทำสิ่งที่กูเคยอยากทำอยู่ไหมวะ”

พูดตรง ๆ นะ

เมื่อก่อนกูสนุกกับการวาดรูปมาก

แบบนั่งวาดทั้งวันก็ยังรู้สึกเหมือนเล่นเกม

แต่เดี๋ยวนี้ความรู้สึกมันไม่เหมือนเดิม

ไม่ได้เกลียดการวาดนะ

แต่ไม่ได้รู้สึกว่า “อยากวาด” เหมือนเมื่อก่อน

มันเหมือนสกิลที่ติดตัวมา

เหมือนคนที่เล่นเปียโนได้

บางวันก็ไม่ได้อยากเล่น

แต่รู้ว่า “ยังต้องใช้มันอยู่”

มันเลยกลายเป็นหน้าที่มากกว่าความสนุก

ถ้าทุกคนเคยดูการ์ตูน Naruto

จะมีช่วงหนึ่งที่นารูโตะเริ่มถามตัวเองว่า

“กูยังอยากเป็นโฮคาเงะเพราะความฝัน

หรือเพราะมันกลายเป็นบทบาทไปแล้ว”

ชีวิตคนจริง ๆ มันมีโมเมนต์แบบนั้น

แล้วสิ่งที่กูค้นพบอย่างหนึ่งคือ

คนจำนวนมากกำลังหลงทางเหมือนกัน

คำภาษาอังกฤษที่ใช้กันบ่อยคือ lost

แปลตรงตัวว่า “หลงทาง”

แต่มันไม่ได้หมายถึงหลงในป่า

มันหมายถึง

มึงไม่รู้ว่าชีวิตกำลังจะไปทางไหน

ไม่รู้ว่าควรทำอะไร

ไม่รู้ว่าที่ทำอยู่มันใช่หรือเปล่า

ข่าวดีคือ

ไม่ได้มีแค่มึง

กูก็เป็น

ช่วงหนึ่งกูก็นั่งคิดเหมือนกัน

ถ้ากูชอบเขียน

แต่คำถามคือ

“ทุกวันนี้ยังมีคนอ่านหนังสืออยู่ไหมวะ”

คำถามนี้จริง ๆ ไม่ได้โง่นะ

มันเป็นคำถามที่คนทำงานสร้างสรรค์ถามกันทั้งโลก

แต่พอไปดูข้อมูลจริง ๆ

มันกลับตลกดี

คนยังอ่านอยู่

แค่ไม่ได้อ่านแบบเดิม

ตอนนี้การอ่านส่วนใหญ่เกิดบนมือถือ

ทั้งบทความ อีบุ๊ก และหนังสือเสียง

มีรายงานหนึ่งพบว่าคนจำนวนมากอ่านผ่านสมาร์ตโฟนเป็นหลัก

และการอ่านดิจิทัลกำลังกลายเป็นสัดส่วนใหญ่ของตลาดหนังสือโลก

พูดง่าย ๆ คือ

คนยังอ่าน

แต่ไม่ได้อ่านในร้านหนังสืออย่างเดียว

พวกแม่งอ่านในมือถือ

ตอนนั่งรถไฟ

ตอนรออาหาร

ตอนหนีงานประชุม

และที่ตลกคือ

หลายคนเริ่มกลับมาอ่านเพื่อหนีโซเชียลด้วย

คำใหม่ที่ช่วงนี้ดังมากคือ doomscrolling

doomscrolling แปลว่า

“การไถฟีดข่าวร้ายหรือดราม่าไปเรื่อย ๆ แบบหยุดไม่ได้”

เหมือนเปิดเฟซบุ๊กตอนเที่ยงคืน

ตั้งใจดูแค่ 5 นาที

แล้วรู้ตัวอีกทีตีสอง

มีรายงานว่าคนรุ่นใหม่เริ่มพยายามเลิก doomscrolling

แล้วหันกลับมาอ่านหนังสือหรือคอนเทนต์ยาวแทน

พูดง่าย ๆ คือ

โลกไม่ได้เลิกอ่าน

โลกแค่เปลี่ยนวิธีอ่าน

ทีนี้กลับมาที่เรื่องชีวิต

ถ้าทุกคนกำลังรู้สึกหลงทาง

กูอยากบอกอะไรอย่างหนึ่ง

ซึ่งมันฟังดูเหมือนคำปลอบใจ

แต่มันเป็นหลักธรรมชาติจริง ๆ

ทุกอย่างมันมี “ทางของมัน”

ภาษาอังกฤษมีสำนวนหนึ่งที่กูชอบมาก

Nature finds a way

แปลตรง ๆ คือ

“ธรรมชาติจะหาทางของมันเอง”

สำนวนนี้ดังจากหนัง Jurassic Park

ในเรื่องนักวิทยาศาสตร์คิดว่าควบคุมไดโนเสาร์ได้หมดแล้ว

สุดท้ายธรรมชาติก็แบบ

“เออ มึงคิดไปเอง”

ชีวิตคนก็คล้ายกัน

บางทีเราไม่ต้องรู้คำตอบตอนนี้ก็ได้

เพราะเส้นทางหลายอย่าง

มันไม่ได้เกิดจากการวางแผน

แต่มันเกิดจากการ “เดินไปก่อน”

กูไม่ได้รู้ว่ากูจะทำอะไรในชีวิต

อาจจะวาดรูปต่อ

อาจจะเขียน

อาจจะทำเพลง

อาจจะทำอะไรที่กูยังไม่รู้ด้วยซ้ำ

แต่กูเชื่ออย่างหนึ่ง

ถ้าเรายังเดินอยู่

ทางมันจะค่อย ๆ โผล่มา

เหมือนเวลาเล่นเกม RPG

ตอนแรกแผนที่มันมืดหมด

แต่พอเราเดิน

แผนที่มันจะเปิดเองทีละช่อง

ชีวิตก็แบบนั้นแหละ

สรุปข่าวสั้น ๆ สำหรับทุกคนที่กำลังหลงทาง

โลกไม่ได้เลิกอ่าน คนแค่อ่านผ่านมือถือมากขึ้น

การอ่านดิจิทัลและหนังสือเสียงกำลังเติบโตเร็ว

คนรุ่นใหม่บางส่วนเริ่มเลิก doomscrolling แล้วหันมาอ่านเพื่อพักสมอง

งานสร้างสรรค์หลายอย่างไม่ได้หายไป มันแค่ย้ายแพลตฟอร์ม

สุดท้ายกูอยากฝากไว้แค่นี้

ถ้าตอนนี้ทุกคนกำลังรู้สึกว่า

“กูไม่รู้ว่ากูจะทำอะไรในชีวิต”

ไม่เป็นไร

กูก็ไม่รู้เหมือนกัน

แต่กูยังเชื่อในกฎธรรมชาติอยู่ข้อหนึ่ง

ถ้าเรายังเคลื่อนที่

ทางมันจะเกิด

บางทีเราไม่ได้หลงทาง

เราแค่ยังเดินมาไม่ถึงตอนที่แผนที่มันจะเปิดเท่านั้นเอง.

มุ่ย