คนที่ชอบมาส่องสตอรี่ แล้วอยากรู้ว่าทำยังไงให้แฟนเรารักเราได้

เมื่อกี้เรานั่งคุยกับแฟน เอาเข้าจริงคือคุยคนเดียวเพราะแฟนยังไม่ตอบ แล้วดันหลุดไปเรื่องหนึ่งที่โคตรคลาสสิกระดับตำนาน…
“คนที่ชอบมาส่องสตอรี่ แล้วอยากรู้ว่าทำยังไงให้แฟนเรารักเราได้”
เอาจริงนะทุกคน เรื่องนี้แม่งเหมือนพล็อตหนังซ้ำๆ ที่วนอยู่ในจักรวาลแบบ เปิดมิติไปกี่ไทม์ไลน์ก็เจอคำถามเดิม
เราก็เลยนั่งขำ
แบบ…กูก็เข้าใจนะ คนที่อยากรู้แบบนี้
เพราะกูเองก็เคยเป็น
ฟีลแบบ “เฮ้ย คนนี้ทำยังไงวะ ถึงได้ใจอีกคนไป”
ซึ่งถ้าพูดแบบสุภาพหน่อย มันคือ curiosity (ความอยากรู้อยากเห็น)
แต่ถ้าพูดแบบเพื่อนคุยกัน…มันคือ “เสือกแบบมีความหวัง”
แล้วจุดพีคคืออะไรไหมกูอยากบอกมึงว่า
“มึงดูไปก็ไม่ได้รู้อะไรเพิ่มหรอก”
เพราะกูไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากเป็นตัวของตัวเอง
จบ
เหมือนดู แล้วพยายามจะรู้ว่าลูกข่างมันจะล้มไหม
รู้ไปก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตดีขึ้น
เพราะความรักมันไม่ใช่สูตรคณิตศาสตร์
มันไม่ใช่แบบ
เอา A + B = C แล้วทุกคนจะได้ผลลัพธ์เดียวกัน
มันคือ complexity (ความซับซ้อน) ล้วนๆ
บางคู่รักกันเพราะ timing (จังหวะชีวิต)
บางคู่รักกันเพราะ trauma bonding (ผูกพันจากความเจ็บปวดร่วมกัน)
บางคู่แม่งไม่มีเหตุผลอะไรเลย แค่ “อยู่แล้วสบายใจ”
ซึ่งถ้าทุกคนไปถามคนที่ “ถูกรัก”
คำตอบที่ได้มันจะเป็น rational (เหตุผลที่อธิบายได้)
เช่น “เขาเป็นคนดี” “เขาดูแลเรา” “เขาน่ารัก”
แต่ของจริงมันคือ emotional (ความรู้สึกข้างใน)
ซึ่งอธิบายไม่ได้ว่ะ
มันเป็นฟีลแบบ
“ก็คนนี้แหละ กูไม่รู้ทำไม แต่ใช่”
เหมือนฉากในหนังบางเรื่อง
ที่บางอย่างมันไม่ได้มีเหตุผลยิ่งใหญ่
แต่มัน “จริง”
แล้วคนที่มาส่องนี่แหละจะเริ่มเข้าสู่โหมดทรมานเบาๆ
แบบ…
“ทำยังไงนะ ทำไมเขาถึงทำให้คนนี้รักได้”
ซึ่งเราจะพูดตรงๆนะทุกคน
คำถามนี้แม่งโคตรโหดกับใจตัวเอง
เพราะมันกำลังบอกว่า
“ฉันยังไม่พอ”
ทั้งที่ความจริงคือ
มนุษย์ทุกคนมี “คนที่ใช่” ของตัวเอง
(ศัพท์เรียกเท่ๆหน่อยคือ compatibility = ความเข้ากันได้)
คนที่เขามองมึงว่ามันน่ารักไม่ว่ามึงจะทำอะไรก็ตามหรือต่อให้ทำอะไรแย่ก็มองว่าน่ารักอยู่ดี
มันไม่ใช่การแข่งขัน
มันไม่ใช่ battle royale แบบ
ที่เหลือคนสุดท้ายแล้วชนะ
ความรักมันไม่ใช่เกมที่ต้องฆ่าใครออกไป
แต่มันคือ “เจอคนที่ล็อกอินเข้าชีวิตเราแล้วไม่เด้ง”
คนที่กำลังส่องอยู่
บางทีสำหรับบางคนนะเขาไม่ได้อยากแย่ง
เขาแค่ “อยากเข้าใจความรัก”
ซึ่งแม่งเป็นอะไรที่โคตรมนุษย์
มันเหมือนเราเคยอ่านเจ้าชายน้อย
ที่บอกว่า
“สิ่งสำคัญ มองไม่เห็นด้วยตา”
ความรักมึงก็ใช้ตามองไม่เห็นหรอกมึงต้องใช้ใจสัมผัสและมันไม่ได้อยู่ใน story ไม่ได้อยู่ในโพสต์หรือไม่ได้อยู่ในที่ไหนก็ตามมันอยู่ในชีวิตประจำวันของคนสองคน
ต่อให้ดูสตอรี่ 100 อัน
ก็ไม่เห็นสิ่งที่ทำให้คนสองคนรักกันอยู่ดี
สุดท้ายเราก็ไม่ได้บล็อกใครเพราะแค่มาส่องเรา
เพราะเรารู้สึกว่า
วันหนึ่ง…เราอาจจะเขียนเรื่องนี้ให้ทุกคนอ่านนี่แหละ
แล้วถ้าจะฝากอะไรไว้สั้นๆ
- อย่าเสียเวลาหาคำตอบว่า “เขาทำยังไงให้ถูกรัก”
- แต่ลองถามตัวเองว่า “เราจะเป็นตัวเองแบบไหนแล้วสบายใจที่สุด”
- เพราะความรักที่ดี มันไม่ใช่การพยายามชนะใคร
- แต่มันคือการ “ไม่ต้องพยายามมาก ก็ยังมีคนอยู่ข้างเรา”
ภาษาอังกฤษมีคำหนึ่งโคตรตรง
“Effortless love” (ความรักที่ไม่ต้องฝืน)
ไม่ใช่ไม่ต้องพยายามเลยนะ
แต่ไม่ต้อง “พยายามเป็นคนอื่น”
เอาจริงนะทุกคน
ถ้าวันหนึ่งต้องฝืนจนไม่เป็นตัวเอง
ต่อให้เขารัก…มันก็ไม่ใช่ชีวิตของเราอยู่ดี
แล้วถ้าจะให้กวนตีนทิ้งท้ายหน่อย
บางทีคนที่ส่องอยู่
มองดีๆจริงๆแล้วเขาอาจไม่ได้อยากได้แฟนเราหรอก
เขาแค่อยากรู้ว่า
“โลกนี้มันยังมีความรักดีๆ อยู่จริงไหมวะ”
ซึ่งคำตอบคือ
มี
แต่อาจจะไม่ใช่ในสูตรของใคร
และไม่ใช่ในสตอรี่ของใคร
แต่มันจะมา
ตอนที่เราเลิกพยายามเป็นคนที่ “ควรถูกรัก”
แล้วกลับมาเป็นคนที่ “น่ารักในแบบของตัวเอง” จริงๆ

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น