ทุกสิ่งที่เรามีได้ มันก็พังทลายได้เช่นกัน

 ทุกสิ่งที่เรามีได้ มันก็พังทลายได้เช่นกัน

อย่าแน่ใจอะไรในชีวิตมากมายนัก ไม่ว่าจะเป็นชื่อเสียง เงินทอง ความสำเร็จ ความสัมพันธ์ หรือแม้แต่ตัวตนที่เราคิดว่าเป็นเรา ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งชั่วคราวทั้งนั้น วันนี้มันอยู่กับเรา พรุ่งนี้มันอาจเปลี่ยนแปลงไปโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว

ชีวิตมีนิสัยแปลกอยู่อย่างหนึ่ง คือมันมักจะสอนเราว่าไม่มีอะไรเป็นของเราจริง ๆ เราเป็นเพียงผู้ดูแลสิ่งต่าง ๆ ชั่วคราวเท่านั้น วันหนึ่งเราได้มา วันหนึ่งเราก็ต้องส่งคืน

แต่การเข้าใจความไม่จีรังนี้ ไม่ได้หมายความว่าเราต้องใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวง คอยกังวลตลอดเวลาว่าเมื่อไรจะสูญเสีย หรือเมื่อไรทุกอย่างจะพังลง เพราะนั่นก็เป็นอีกวิธีหนึ่งที่ทำให้เราไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน

ถ้าวันนี้เรายังมีคนที่รักอยู่ข้าง ๆ ก็ขอบคุณที่ยังได้รักกัน

ถ้าวันนี้เรายังมีสุขภาพดี ก็ขอบคุณที่ยังได้ตื่นมาหายใจ

ถ้าวันนี้เรายังมีงาน มีบ้าน มีความฝัน มีความหวัง ก็ขอบคุณฟ้า ขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณจักรวาล ที่ยังมอบโอกาสให้เราได้เรียนรู้ เติบโต และมีประสบการณ์ร่วมกับสิ่งเหล่านั้น

จงรักมัน ดูแลมัน และใช้เวลากับมันให้ดีที่สุด

แต่ในขณะเดียวกัน ก็เตรียมหัวใจเอาไว้ด้วยว่า วันหนึ่งสิ่งเหล่านั้นอาจไม่อยู่กับเราอีกต่อไป

เพราะบทเรียนสำคัญของชีวิตไม่ใช่การเรียนรู้วิธีครอบครองสิ่งต่าง ๆ ให้ได้นานที่สุด แต่คือการเรียนรู้วิธีมีชีวิตอยู่ต่อไป เมื่อวันที่เราต้องสูญเสียมัน

เมื่อชื่อเสียงหายไป เราต้องเรียนรู้ที่จะรักตัวเองโดยไม่ต้องมีเสียงปรบมือ

เมื่อเงินทองหายไป เราต้องเรียนรู้ว่าคุณค่าของเราไม่ได้ถูกกำหนดด้วยตัวเลขในบัญชี

เมื่อคนบางคนจากไป เราต้องเรียนรู้ที่จะเดินต่อ แม้จะคิดถึงเขาเพียงใดก็ตาม

และเมื่อความฝันบางอย่างพังทลายลง เราต้องเรียนรู้ว่าชีวิตยังมีความหมายได้ แม้ในวันที่ทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่หวัง

บางทีความเข้มแข็งที่แท้จริง อาจไม่ใช่การรักษาทุกสิ่งเอาไว้ได้ตลอดกาล แต่คือการยอมรับว่าทุกสิ่งล้วนเปลี่ยนแปลง และยังสามารถใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างงดงาม แม้ในวันที่มือทั้งสองข้างว่างเปล่า

เพราะสุดท้ายแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่สิ่งที่เราเคยมี แต่คือความสามารถของเราที่จะปรับตัว เรียนรู้ และเติบโตจากทุกการสูญเสียที่ผ่านเข้ามาในชีวิต